Jeden egzemplarz trafia do sądu, a drugi kierowany jest do strony pozwanej. Warto składając pozew osobiście w sądzie mieć jeszcze jeden egzemplarz, na którym zostanie potwierdzone złożenie dokumentów w sądzie. Artykuł dot. pozwu o alimenty w 2023 roku został zaktualizowany. Wzór jest aktualny i gotowy do pobrania. Tym samym każde pismo procesowe powinno zawierać: oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imiona i nazwiska lub nazwy stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników, oznaczenie rodzaju pisma, osnowę wniosku lub oświadczenia, w przypadku, gdy jest to konieczne do rozstrzygnięcia, co do wniosku lub oświadczenia – wskazanie Kamil Klamer. Uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym jest postępowaniem zmierzającym do usunięcia niezgodności między stanem prawnym ujawnionym w księdze wieczystej a stanem prawnym rzeczywistym, tj. takim, jaki powinien być wpisany. W jaki sposób wytoczyć powództwo? Nazwę powoda (firmy, która pozwala Cię do sądu). Sygnaturę akt sprawy (zaczynającą się zazwyczaj od liter Nc-e lub Nc/GNc). Treść sprzeciwu oraz uzasadnienie. Tę kwestię omawiamy w następnym akapicie. Aktualny na 2021, 2022 i 2023 rok wzór sprzeciwu od nakazu zapłaty znajdziesz tutaj – pobierz sprzeciw od nakazu zapłaty Wzór wniosku do sądu pracy Sąd Rejonowy w Bolesławcu. Wzór wniosku o wydanie kserokopii z akt sprawy (Plik doc, 30.00 KB) otwiera się w nowym oknie · Wzór zażalenia. Pozwy cywilne, rodzinne, pracownicze. Wzory pozwów i wniosków. Pozew wnoszony do sądu pracy w wypadku bezprawnego lub bezpodstawnego zwolnienia z pracy.Karty usług okoliczności i wyda nową decyzję, od której będziesz mógł odwołać się do sądu; taka procedura ma miejsce także wówczas, gdy nie można ustalić daty powstania wskazanych w odwołaniu nowych okoliczności, 8) UWAGA!!! jeżeli starasz się np. o rentę z tytułu niezdolności do pracy, a nie wniosłeś 6x8U. Uprzejmie informujemy, że w związku z wdrożeniem standardów i procedur obsługi interesanta w sądownictwie powszechnym pod adresem: udostępniony został portal internetowy, na którym obok informacji dotyczących określonych postępowań znajdą również Państwo wzory wniosków i pism procesowych oraz formularzy stanowiących załączniki do poszczególnych kart usług. Katalogi usług wraz z kartami usług dla interesantów Sprawy cywilne Sprawy karne Sprawy pracy i ubezpieczeń społecznych Wzory podstawowe Pozew o rozwód Pozew o separację Wniosek o separację na zgodne żądanie małżonków Wniosek o ubezwłasnowolnienie Pozew o zapłatę Apelacja Zażalenie Skarga na orzeczenie referendarza sądowego Skarga o wznowienie postępowania Wzory dodatkowe 1. Pełnomocnictwo procesowe dla osoby najbliższej 2. Sprzeciw od wyroku zaocznego 3. Zarzuty od nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym 4. Sprzeciw od nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu upominawczym 5. Wniosek o sprostowanie oczywistej omyłki w wyroku/postanowienia Sądu 6. Wniosek o uznanie zagranicznego orzeczenia o przysposobieniu 7. Wniosek o uznanie zagranicznego orzeczenia o nabyciu spadku 8. Wniosek o stwierdzenie wykonalności orzeczenia zagranicznego 9. Wniosek o uznanie zagranicznego orzeczenia rozwodowego 10. Wniosek o rejestrację czasopisma/dziennika 11. Wniosek o wpisanie zmian do Rejestru Dzienników i Czasopism 12. Wniosek o rejestrację Funduszu Inwestycyjnego zamkniętego 13. Wniosek o rejestrację Funduszu Inwestycyjnego otwartego 14. Wniosek o wpisanie partii politycznej do Ewidencji Partii Politycznych 15. Wniosek o wpisanie zmian do Ewidencji Partii Politycznych 16. Wniosek o przerwę w wykonywaniu kary pozbawienia wolności 17. Wniosek o przedterminowe warunkowe zwolnienie 18. Wniosek o odroczenie wykonania kary pozbawienia wolności Powództwo o ustalenie stosunku pracy jest narzędziem, które ma pomóc pracownikom w walce z nieuczciwymi pracodawcami. Zgodnie z przepisem art. 22 § 1[2] Kodeksu pracy zastępowanie umów o pracę umowami cywilnoprawnymi przy zachowaniu warunków, jakie spełniać powinien stosunek pracy jest zakazane. Jeżeli rodzaj i charakter wykonywanej pracy posiada wszystkie cechy właściwe dla stosunku pracy określonego w Kodeksie pracy, to pracownik ma prawo wnieść pozew o ustalenie stosunku pracy. Cechy stosunku pracy opisane zostały w art. 22 §1 Wskazany przepis stanowi, że „przez nawiązanie stosunku pracy pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę, a pracodawca – do zatrudniania pracownika za wynagrodzeniem”. Przepis art. 22 § 1[2] stwierdza jednoznacznie, że nie jest dopuszczalne zastąpienie umowy o pracę umową cywilnoprawną przy zachowaniu warunków wykonywania pracy, określonych w art. 22 §1 Przy ustalaniu rodzaju stosunku pracy nie ma znaczenia jak nazwana jest umowa o wykonywanie pracy. Nie jest ważny tytuł, ale treść ustaleń stron w umowie. Podmioty uprawnione do wniesienia pozwu: osoby, które były stroną stosunku pracy na umowie cywilnoprawnej; Inspektor Pracy – tutaj możemy zgłosić się do inspektoratu jako tzw. osoba życzliwa. Zminimalizujemy późniejsze ryzyko mobbingu. inne osoby, które wykażą swój interes prawny. Np. mogą to być krewni zmarłego pracownika Pozew o ustalenie stosunku pracy – elementy pisma Określenie sądu i wskazanie wydziału Sprawy z zakresu prawa pracy rozpatrują wyłącznie sądy pracy. Sądy pracy stanowią odrębne jednostki organizacyjne sądów rejonowych lub sądów okręgowych. Pomimo, że są to odrębne jednostki organizacyjne, to funkcjonują jako wydziały w poszczególnych sądach. Pozew powinien skierowany do sądu właściwego ze względu na miejsce zamieszkania powoda, miejsce wykonywania pracy albo miejsce położenia zakładu pracy. Właściwość miejscowa ustalona jest na podstawie treści art. 461 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego. Określenie stron postępowania Wnoszący pozew – Powód musi wskazać swoje dane, które w sposób jednoznaczny pozwolą sądowi go zidentyfikować, tj. swoje imię i nazwisko, adres zamieszkania oraz swój numer PESEL lub NIP. W piśmie należy wskazać także dane Pozwanego (pracodawcy) – jego imię i nazwisko i nazwę lub przy osobach prawnych samą nazwę firmy, adres siedziby przedsiębiorstwa. Co więcej w niezbędne jest również wskazanie NIP oraz numeru KRS (jeżeli posiada). Wartość przedmiotu sporu Zgodnie z art. 23[1] w sprawach o roszczenia pracowników dotyczące nawiązania, istnienia lub rozwiązania stosunku pracy wartość przedmiotu sporu stanowi, że przy umowach na czas określony – suma wynagrodzenia za pracę za okres sporny, lecz nie więcej niż za rok, a przy umowach na czas nieokreślony – za okres jednego roku. Norma ta będzie miała swoje zastosowanie również przy pozwie o ustalenie stosunku pracy. obliczamy mnożąc wynagrodzenie brutto wynikające z umów cywilnoprawnych i mnożymy je razy 12 (miesięcy). Opłata od pozwu Sprawy z zakresu prawa pracy są zwolnione z opłat sądowych. Określenie rodzaju pisma W petitum pisma należy określić jego rodzaj. Pomimo, iż prawo procesowe wprost tego nie wymaga, to doktryna oraz judykatura stoi na stanowisku, iż pismo kierowane do sądu powinno być odpowiednio zatytułowane. W tytule należy zaznaczyć, że jest to pozew w sprawie o ustalenie istnienia stosunku pracy. Treść pisma W treści pozwu należy wnosić o ustalenie stosunku pracy. Można przy tym domagać się również wyrównania wynagrodzenia; doliczenia dodatku za przepracowane nadgodziny; wypłacenie premii; oraz ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Podstawa prawna ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks prawy ( z 2020 r. poz. 1320). Radosław Pilarski Adwokat oraz doradca restrukturyzacyjny z wieloletnim doświadczeniem w prawie cywilnym, gospodarczym oraz upadłościowym i restrukturyzacyjnym. Czym jest pozew o zapłatę i co zrobić, gdy Twój dłużnik nie reaguje na wezwania do zapłaty? – to proste, możesz wystąpić z pozwem o zapłatę do sądu. Przedstawię Ci, jak należy to zrobić najpoprawniej, do jakiego sądu wystąpić i co należy w pozwie do sądu zawrzeć. Poniżej zamieszczam także wzór pozwu o zapłatę. Istotnym jest czy jesteś przedsiębiorcą, czy osobą fizyczną (nie prowadzącą działalności gospodarczej), oraz to kim jest twój dłużnik, czyli również czy jest przedsiębiorcą, czy osobą fizyczną. Ważna jest również wysokość Twojego żądania, ponieważ od tego zależy do jakiego pionu sądu powinien Twój pozew o zapłatę zostać skierowany. Pozew o zapłatę jako pismo procesowe Pozew o zapłatę – wzórPozew o zapłatę – tryby postępowania i koszt Postępowanie uproszczonePostępowanie upominawczePostępowanie nakazoweZwolnienie od obowiązku ponoszenia opłat sądowychPozew o zapłatę – właściwość sądu Pozew o zapłatę od osoby fizycznejPozew o zapłatę od przedsiębiorcyOrzeczeniePostępowanie nakazowePrzedawnienie i odsetki Przedawnienie długuPozew o zapłatę a odsetkiPodsumowanie Pozew o zapłatę jako pismo procesowe Pozew o zapłatę – wzór Pozew o zapłatę – wzór Pozew jest pismem procesowym i jako takie podlega pewnym wymogom wskazanym w kodeksie postępowania cywilnego. W każdym piśmie procesowym, w tym przede wszystkim w pozwie o zapłatę, należy: oznaczyć sąd, do którego kierujesz sprawę (o tym będzie niżej), podać imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników (czyli zarówno dane Twoje, jak i Twojego procesowego przeciwnika, możliwie jak najdokładniej, w tym również wraz z adresami), oznaczyć, nazwać swoje pismo “Pozew o zapłatę zaległego czynszu, wynagrodzenia, należności, faktury, długu” itd, wskazać swoje wnioski, zawrzeć oświadczenia oraz podać dowody na poparcie swoich argumentów (to jest niezwykle ważne, ponieważ istnieje tak zwana prekluzja dowodowa, zgodnie z którą twierdzenia, okoliczności i dowody na ich poparcie należy podać przy pierwszej czynności pod rygorem niemożności ich zgłoszenia w późniejszym czasie [nie mówimy tutaj o dowodach, które pojawią się później, a których ujawnienie nie może wcześniej możliwe]). Pierwsze pismo w sprawie, czyli w Twoim przypadku pozew, powinien ponadto: określać wartość przedmiotu sporu (czyli wartość dochodzonego roszczenia, którą należy podać w złotych, zaokrąglając w górę do pełnego złotego; tego pojęcia będziemy używać często w poniższej części tekstu), zawierać PESEL lub numer identyfikacji podatkowej (NIP) powoda będącego osobą fizyczną, jeżeli jest on obowiązany do jego posiadania lub posiada go nie mając takiego obowiązku, numer w Krajowym Rejestrze Sądowym, a w przypadku jego braku – numer w innym właściwym rejestrze, ewidencji lub NIP powoda niebędącego osobą fizyczną, który nie ma obowiązku wpisu we właściwym rejestrze lub ewidencji, jeżeli jest on obowiązany do jego posiadania (w tym wypadku jesteś zobowiązany do podania Twojego nr PESEL/NIP/KRS, ale, jeżeli znasz, możesz podać także PESEL/NIP/KRS Twojego przeciwnika). Pismo należy podpisać, najlepiej czytelnie i podać listę załączanych do niego dokumentów. Pozew o zapłatę – tryby postępowania i koszt Pozwy co do zasady podlegają opłacie, ale ona zależna jest od rodzaju Twojego roszczenia czy od wysokości. Opłatę należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie, ta natomiast może być: stosunkowa, podstawowa lub stała. Końcówkę opłaty zaokrągla się w górę do pełnego złotego. Wszczęte przez Ciebie postępowanie o zapłatę może się również toczyć w różnym trybie, co zależne jest od kilku czynników. Może to być: tryb uproszczony, upominawczy czy też zwykły. Tryb warunkuje wysokość opłaty. Postępowanie uproszczone I tak w przypadku postępowania uproszczonego stosuje się pozew o zapłatę na specjalnie określonym urzędowym formularzu (na takim formularzu należy złożyć także sprzeciw czy odpowiedź na pozew, ale to informacja bardziej istotna dla Twojego przeciwnika). W tym trybie toczą się postępowania o roszczenia wynikające z umów, jeżeli wartość przedmiotu sporu nie przekracza dwudziestu tysięcy złotych, a w sprawach o roszczenia wynikające z rękojmi, gwarancji jakości lub z niezgodności rzeczy sprzedanej konsumentowi z umową, jeżeli wartość przedmiotu umowy nie przekracza tej kwoty oraz o zapłatę czynszu najmu lokali mieszkalnych i opłat obciążających najemcę oraz opłat z tytułu korzystania z lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej bez względu na wartość przedmiotu sporu. W tym postępowaniu pobiera się opłatę stałą uzależnioną od wartości przedmiotu sporu lub wartości przedmiotu umowy. Opłaty wynoszą przy wartości przedmiotu sporu: do 2000 złotych – 30 złotych; ponad 2000 złotych do 5000 złotych – 100 złotych; ponad 5000 złotych do 7500 złotych – 250 złotych; ponad 7500 złotych – 300 złotych. Najczęściej w tym postępowaniu wydawane są nakazy zapłaty, nakładające na dłużnika obowiązek zapłaty dochodzonej przez Ciebie należności, ale o tym będzie później. Postępowanie upominawcze Postępowanie upominawcze należy do kompetencji zarówno sądowych rejonowych jak i okręgowych, w zależności od wartości przedmiotu sporu –sprawy których wartość przedmiotu sporu wynosi ponad zł należą do właściwości sądu okręgowego. Jeżeli powód dochodzi roszczenia pieniężnego, również w tym postępowaniu sąd może wydać nakaz zapłaty. Wniesienie pozwu o zapłatę nie jest obwarowane koniecznością wniesienia go na urzędowym formularzu. Postępowanie toczy się w sprawach majątkowych o zapłatę, innych niż te wskazane w postępowaniu uproszczonym. W tym postępowaniu pobiera się opłatę stosunkową. Opłatę stosunkową pobiera się w sprawach o prawa majątkowe. Wynosi ona 5% wartości przedmiotu sporu lub przedmiotu zaskarżenia, jednak nie mniej niż 30 złotych i nie więcej niż 100 000 złotych. Zatem, jeżeli roszczenie jest majątkowe, ale nie mieści się w katalogu spraw prowadzonych w postępowaniu upominawczym, to bez względu na to wartość przedmiotu sporu jest mniejsza niż zł, pobierana jest opłata stosunkowa w wysokości 5% wartości przedmiotu sporu. Postępowanie nakazowe Istnieje także postępowanie nakazowe, które również prowadzone może być przez sądy rejonowe, jak i okręgowe – zasada jest taka sama, jak w przypadku postępowania upominawczego. Istotnym jest, że sąd rozpoznaje sprawę w postępowaniu nakazowym na pisemny wniosek powoda zgłoszony w pozwie. Oznacza to, że bez takiego wniosku postępowanie toczyć się nie może. Ponadto, aby takie postępowanie można było prowadzić, konieczne jest spełnienie przesłanek: powód dochodzi roszczenia pieniężnego albo świadczenia innych rzeczy zamiennych, a okoliczności uzasadniające dochodzone żądanie są udowodnione dołączonym do pozwu: dokumentem urzędowym; zaakceptowanym przez dłużnika rachunkiem; wezwaniem dłużnika do zapłaty i pisemnym oświadczeniem dłużnika o uznaniu długu; zaakceptowanym przez dłużnika żądaniem zapłaty, zwróconym przez bank i niezapłaconym z powodu braku środków na rachunku bankowym. Postępowanie nakazowe prowadzi się również na podstawie wydanemu przeciwko zobowiązanemu (dłużnikowi) z weksla, czeku, warrantu lub rewersu należycie wypełnionego, których prawdziwość i treść nie nasuwają wątpliwości. Jeżeli jednak nakaz zapłaty w takim postępowaniu nie może być wydany, bo nie było do tego podstaw (sąd ich nie znalazł) wyznacza się rozprawę, chyba że sprawa może być rozpoznana na posiedzeniu niejawnym i na przykład możliwe jest wydanie nakazu zapłaty (w postępowaniu upominawczym). Od pozwu o zapłatę w postępowaniu nakazowym pobiera się czwartą część opłaty. Postępowanie nakazowe może toczyć się jednocześnie w postępowaniu uproszczonym jak i upominawczym. Oznacza to, że jeżeli będą spełnione przesłanki do wystąpienia z pozwem w postępowaniu nakazowym i jednocześnie roszczenie będzie obejmowało należności, których dochodzić należy w postępowaniu uproszczonym, to pozew o zapłatę składa się na formularzu urzędowym wraz z wnioskiem o wydanie nakazu w postępowaniu nakazowym bądź o rozpoznanie sprawy w postępowaniu nakazowym (kwestia redakcyjna) i należy wtedy uiścić opłatę w wysokości ¼ opłaty, którą uiściłbyś w postępowaniu uproszczonym. W pozostałych przypadkach opłata od pozwu wynosić będzie ¼ z 5% wartości przedmiotu sporu. Pamiętać jednak należy, że opłata nie może być mniejsza niż 30 zł. Katalog spraw, w których ponoszona jest opłata stała jest ściśle wskazany w ustawie o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Zwolnienie od obowiązku ponoszenia opłat sądowych Są kategorie osób zwolnionych od obowiązku ponoszenia opłat z mocy ustawy. Katalog ten znajduje się w art. 96 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Do takich podmiotów należą na przykład: strona dochodząca ustalenia ojcostwa lub macierzyństwa oraz roszczeń z tym związanych; strona dochodząca roszczeń alimentacyjnych oraz strona pozwana w sprawie o obniżenie alimentów; strona wnosząca o uznanie postanowień umownych za niedozwolone; pracownik wnoszący powództwo lub strona wnosząca odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych; prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka, Rzecznik Praw Pacjenta i Rzecznik Finansowy. Są to tylko przykładowo wymienione przeze mnie podmioty. Zwolnienie z ponoszenia kosztów sądowych może nastąpić również na podstawie orzeczenia wydanego przez sąd czy referendarza sądowego. Aby takie zwolnienie uzyskać, osoba fizyczna powinna złożyć oświadczenie, z którego wynika, że nie jest w stanie ich ponieść bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, a do wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych powinno być dołączone oświadczenie obejmujące szczegółowe dane o stanie: rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania osoby ubiegającej się o zwolnienie od kosztów. Takie oświadczenie sporządza się na specjalnie określonym formularzu. O zwolnienie z kosztów sądowych może domagać się także osoba prawna. Sąd może przyznać zwolnienie od kosztów sądowych osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej niebędącej osobą prawną, której ustawa przyznaje zdolność prawną, jeżeli wykazała, że nie ma dostatecznych środków na ich uiszczenie. Co jest istotne i o czym należy pamiętać – zwolnienie od kosztów sądowych przy składaniu pozwu o zapłatę nie zwalnia strony od obowiązku zwrotu kosztów procesu przeciwnikowi. Jeżeli powód sprawę przegra, to zwolnienie od kosztów sądowych nie rozciąga się na obowiązek zwrotu kosztów procesu pozwanemu, na przykład kosztów zastępstwa procesowego przez adwokata czy radcę prawnego. Zwolnienie od kosztów sądowych rozciąga się jednak na dalsze postępowania, na przykład na postępowanie egzekucyjne. Pozew o zapłatę – właściwość sądu Przedstawię Ci teraz kwestię właściwości sądów. Postępowania mogą toczyć się przed sądami rejonowymi bądź okręgowymi wydziałami cywilnymi bądź gospodarczymi. Co do postępowań prowadzonych przed sądami okręgowymi, to ich właściwość jest zastrzeżona w ustawie, to znaczy przed nim toczą się tylko postępowania wyraźnie wskazane w ustawie bez względu na wartość przedmiotu sporu, oraz oczywiście te, których wartość przedmiotu sporu przekracza kwotę zł. Natomiast co do zasady postępowania toczą się przed sądami rejonowymi. Pozew o zapłatę od osoby fizycznej Pozwy o zapłatę w sprawie, w której po obu stronach występują osoby fizyczne (nie prowadzące działalności gospodarczej), np. najemca i wynajmujący o zapłatę czynszu, kieruje się do sądów powszechnych – rejonowych lub okręgowych (w zależności od przedmiotu sporu i jej wartości) – sądów cywilnych, tj. wydziałów cywilnych. Ogólną regułą jest, że powództwo wytacza się przed sąd pierwszej instancji, w którego okręgu pozwany ma miejsce zamieszkania. Właściwość miejscowa sądu I instancji związana zatem została z miejscem zamieszkania pozwanego, które ma znajdować się w okręgu działalności tego sądu i dotyczy to osób fizycznych. Dodam jedynie, że miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Jeżeli pozwany ma miejsce zamieszkania poza granicami Polski, właściwość ogólna sądu jest wyznaczana w oparciu o kryterium miejsca jego pobytu w Polsce lub ostatniego miejsca zamieszkania w Polsce. Zasada ta znajdzie zastosowanie w tych sytuacjach, w których miejsce zamieszkania pozwanego jest znane, jednak nie znajduje się ono na terenie kraju. W takim wypadku o właściwości miejscowej sądu decyduje miejsce pobytu pozwanego w Polsce. Za miejsce pobytu należy uważać miejscowość, w której pozwany przebywa nie mając jednak zamiaru stałego pobytu, a pobyt może być dobrowolny lub też przymusowy (np. przebywanie w zakładzie karnym). Jeżeli w dacie wniesienia pozwu o zapłatę pozwany nie ma miejsca zamieszkania w Polsce, ani też w kraju nie przebywa, o właściwości miejscowej sądu decyduje ostatnie jego miejsce zamieszkania w Polsce. Pozew o zapłatę od przedsiębiorcy Pozwy o zapłatę w sprawie, w której po obu stronach występują przedsiębiorcy (bez względu czy jest to osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą czy osoba prawna) i przedmiot sporu związany jest z ich działalnością, kieruje się zwykle do sądów powszechnych – rejonowych lub okręgowych (w zależności od przedmiotu sporu i jej wartości) – sądów gospodarczych, tj. wydziałów gospodarczych. Powództwo przeciwko osobie prawnej lub innemu podmiotowi niebędącemu osobą fizyczną wytacza się według miejsca ich siedziby. Ta reguła określa właściwość miejscową sądu w sprawach, w których stroną pozwaną jest podmiot inny niż osoba fizyczna. Może być to zatem osoba prawna (poza Skarbem Państwa, którego dotyczy szczególne uregulowanie), jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której ustawa przyznaje zdolność prawną oraz inna organizacja społeczna posiadająca zdolność sądową. Dla powyżej wymienionych podmiotów sądem właściwym miejscowo pozostaje sąd, w okręgu którego znajduje się siedziba danego podmiotu. Za siedzibę uznaje się natomiast miejscowość, w której ma siedzibę jej organ zarządzający. Powództwo o roszczenie majątkowe przeciwko przedsiębiorcy można wytoczyć przed sąd, w którego okręgu znajduje się zakład główny lub oddział, jeżeli roszczenie pozostaje w związku z działalnością tego zakładu lub oddziału. Przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna, niebędąca osobą prawną, której ustawa przyznaje zdolność prawną, prowadząca we własnym imieniu działalność gospodarczą lub zawodową. Ta właściwość określana jest jako przemienna. Jeżeli nie znajduje zastosowania, skorzystać można z ogólnych zasad. Dla skorzystania z właściwości przemiennej w sprawach przeciwko przedsiębiorcy, dochodzone roszczenie musi pozostawać w związku z działalnością danego zakładu lub oddziału. Właściwość przemienna przewidywana jest także w sprawach o zawarcie umowy, ustalenie jej treści, o zmianę umowy oraz ustalenie istnienia umowy, o jej wykonanie, rozwiązanie lub unieważnienie oraz o odszkodowanie z powodu niewykonania lub nienależytego wykonania. Miejsce wykonania umowy określa się przez pryzmat prawa materialnego i jest nim miejsce oznaczone w umowie lub wynikające z właściwości zobowiązania. Jeżeli miejsce spełnienia świadczenia nie jest oznaczone ani nie wynika z właściwości zobowiązania, świadczenie powinno być spełnione w miejscu, gdzie w chwili powstania zobowiązania dłużnik miał zamieszkanie lub siedzibę. Jednakże świadczenie pieniężne powinno być spełnione w miejscu zamieszkania lub w siedzibie wierzyciela w chwili spełnienia świadczenia. Dla określenia właściwości sądu może być decydujące miejsce wykonania całego zobowiązania lub jego części. Kodeks postępowania cywilnego przewiduje także inne zasady co do właściwości przemiennej, ale też wyłącznej sądów. Z Twojego punktu widzenia, najistotniejsze będą jednak te wymienione powyżej. Orzeczenie W każdym z wymienionych wyżej trybów postępowania sąd może wydać nakaz zapłaty bądź wyrok. Wydając nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym bądź uproszczonym, nakaz doręcza się wierzycielowi oraz dłużnikowi wraz z pozwem. Dłużnik od momentu odebrania nakazu zapłaty ma dwa tygodnie na złożenie w sądzie sprzeciwu od nakaz zapłaty. W tym terminie (dwóch tygodni) dłużnik może także wierzyciela zaspokoić. Sprzeciw może posiadać merytoryczne zarzuty, ale też niekoniecznie. Zdarza się, że dłużnicy składają sprzeciw tylko po to, aby postępowanie przedłużyć. Jeżeli jednak sprzeciw zostanie wzniesiony w terminie i nie będzie obarczony żadnymi wadami, nakaz zapłaty upadnie, czyli nie będzie funkcjonował w obrocie prawnym, nie będzie istniał. Sprzeciw zostanie Tobie jako powodowi doręczony i będziesz mógł się do niego ustosunkować. Na etapie sprzeciwu sąd nie rozważa jego zarzutów, robi to dopiero później, albowiem sprawa zostanie skierowana do postępowania zwykłego. Po rozpoznaniu sprawy zostanie przez sąd wydany wyrok. Jeżeli zarzuty dłużnika okażą się zasadne, np. zostanie podniesiony zarzut przedawnienia albo spełnienia świadczenia, sąd oddali powództwo o zapłatę. Jeżeli zarzuty dłużnika nie będą miały podstawy – sąd wyrokiem uwzględni roszczenie, a treść wyroku będzie podobna do treści nakazu zapłaty (z tą różnicą, że po stronie dłużnika powstanie obowiązek uregulowania kosztów procesu w większej kwocie). Wracamy jeszcze na moment do etapu, kiedy nasz nakaz zapłaty istnieje. Jeżeli postawa procesowa dłużnika będzie bierna, nakaz zapłaty uprawomocni się i będzie podstawą do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, po uprzednim nadaniu mu na Twój wniosek klauzuli wykonalności przez sąd. Podobnie w przypadku wyroku wydanego po wniesieniu przez dłużnika sprzeciwu – jeżeli nie zostanie wniesiona apelacja od wyroku, wyrok stanie się prawomocny i po uzyskaniu klauzuli wykonalności będzie podstawą do skierowania sprawy do komornika. Postępowanie nakazowe Trochę inaczej sprawa wygląda w przypadku postępowania nakazowego. Jeżeli sąd nie będzie widział podstaw do ich wydania, skieruje sprawę do postępowania zwykłego i wyznaczy rozprawę, postępowanie będzie się toczyć, jak w przypadku wniesienia przez dłużnika sprzeciwu, co zostało opisane powyżej. Jeżeli jednak nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym zostanie wydany, to już z chwilą wydania stanowi tytuł zabezpieczenia, wykonalny bez nadawania mu klauzuli wykonalności. Kwota zasądzona nakazem wraz z wymagalnymi odsetkami stanowi sumę, której złożenie przez dłużnika na rachunek depozytowy Ministra Finansów wystarczy do zabezpieczenia. Jeżeli nakaz zobowiązuje do wydania rzeczy zamiennych, do zabezpieczenia wystarczy złożenie sumy równej wartości przedmiotu sporu. Dłużnik ma możliwość w terminie dwóch tygodni od doręczenia mu nakazu zapłaty wniesienia zarzutów, które należy opłacić w wysokości trzech czwartych części opłaty. W tym terminie (dwóch tygodni) dłużnik może także wierzyciela zaspokoić. Po bezskutecznym upływie terminu (niespełnieniu świadczenia i niewniesieniu zarzutów) nakaz stanie się prawomocny i tak samo jak w przypadku nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym, po uzyskaniu klauzuli wykonalności (na Twój wniosek) możesz wszcząć postępowanie egzekucyjne przed komornikiem. Jeżeli komornik przed uzyskaniem klauzuli wykonalności uzyska dla Ciebie jakieś należności, które przekaże na depozyt, nakaz zapłaty z klauzulą wykonalności będzie podstawą do wypłaty przedmiotowego. Po wniesieniu zarzutów nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym nie upada. Sprawa skierowana jest na rozprawę, a po przeprowadzeniu rozprawy sąd wydaje wyrok, w którym nakaz zapłaty w całości lub w części utrzymuje w mocy albo go uchyla i orzeka o żądaniu pozwu, bądź też postanowieniem uchyla nakaz zapłaty i pozew o zapłatę odrzuca lub postępowanie umarza. Przedawnienie i odsetki Warto pamiętać, że Twoja wierzytelność ulega przedawnieniu, ale również, że biegną od niej odsetki. Przedawnienie długu W przypadku przedawnienia istotnym jest tytuł powstania Twojej wierzytelności. Ogólne kwestie i zasady związane z przedawnieniem reguluje kodeks cywilny. Istnieją dodatkowo przepisy szczególne, które doprecyzowują zagadnienia ogólne, albo wprowadzają inne terminy przedawnienia. Co do zasady przedawnieniu ulegają roszczenia majątkowe, trzeba jednak mieć na względzie zastrzeżenia wyjątków przewidzianych ustawami. Art. 118 KC wskazuje na ogólny termin przedawnienia, który wynosi sześć lat, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – trzy lata. Powyżej określone terminy mają zastosowanie, jeżeli przepisy szczególne nie wskazują innych terminów przedawnienia roszczeń. Jeżeli nie jesteś przedsiębiorcą, czyli zadłużenie nie jest związane z prowadzoną przez Ciebie działalnością gospodarczą ani Twoje wierzytelność nie jest okresowa, obowiązuje co do zasady ogólny termin przedawnienia. Pamiętaj jednak o przepisach szczególnych. Dlaczego istotnym jest ustalenie czy nie nastąpiło przedawnienie? Dochodzenie wierzytelności przedawnionej nie jest zabronione, ale obarczasz się ryzykiem, że dłużnik podniesie zarzut przedawnienia. Jego podniesienie skutkuje wygaśnięciem określonego uprawnienia podmiotu uprawnionego (uprawnienia do skutecznego żądania od organu lub podmiotu stosującego prawo nakazania zobowiązanemu zaspokojenia przedawnionego roszczenia). Zarzut przedawnienia musi być podniesiony w postępowaniu przed sądem w najwcześniejszym możliwym terminie, tj. zasadniczo na etapie postępowania rozpoznawczego (na przykład w odpowiedzi na pozew o zapłatę, czy sprzeciwie od nakazu zapłaty). Zasadniczo zarzut może być podniesiony poza sądem, jednakże uznaje się, że skutki takiej czynności nie będą wykazywały jakiejkolwiek doniosłości. Pozew o zapłatę a odsetki Poruszę teraz pokrótce kwestię odnoszącą się do odsetek. Przed 1 stycznia 2016 roku istniały odsetki ustawowe i kapitałowe, które generalnie nie nastręczały problemów. W powództwie o zapłatę posługiwano się generalnie odsetkami ustawowy, wnosząc o ich zasądzenie, liczonych od dnia następnego po dniu wymagalności roszczenia do dnia zapłaty. Reżim ten uległ zmianie z dniem 1 stycznia 2016 roku i obok odsetek kapitałowych (nazwanych obecnie ustawowymi) pojawiły się odsetki ustawowe za opóźnienie. Te drugie są jakby następcą odsetek ustawowych, o których mówiło się przed 1 stycznia 2016 roku. Przedmiotowe mają powiem różne podstawy prawne. W przypadku odsetek ustawowych za opóźnienie podstawą ich żądania jest art. 481 KC. Wierzyciel może żądać od dłużnika spóźniającego się ze spełnieniem świadczenia odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Od odsetek dłużnik nie może się uchylić, chyba że jako wierzyciel z własnej, dobrej woli z nich zrezygnujesz. Odsetki w ogólności reguluje art. 359 KC., który wskazuje, że odsetki od sumy pieniężnej należą się tylko wtedy, gdy to wynika z czynności prawnej albo z ustawy, z orzeczenia sądu lub z decyzji innego właściwego organu. Generalnie powinieneś w pozwie żądać zasądzenia odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty x (Twojej wierzytelności) liczonych od dnia następnego po dniu wymagalności roszczenia do dnia zapłaty. Jeżeli zatem Twoja wierzytelność powstała z uwagi na przykład na niepłacenie przez dłużnika trzech faktur VAT, to od każdej z przedmiotowych należności wskazanych na fakturach możesz żądać odsetek ustawowych za opóźnienie. Czym jest dzień wymagalności? Dzień wymagalności roszczenia to ten dzień, w którym świadczenie powinno zostać uregulowane. Zatem żądając odsetek wskazujesz dzień następujący po dniu wymagalności, jako dzień początkowy biegu odsetek. Podsumowanie Przyznasz, że pozew o zapłatę to dość rozległa materia? Mam jednak nadzieję, że przybliżyłam Ci kwestię postępowania sądowego w sprawie pozwu o zapłatę. Pamiętaj, że artykuł stanowi ogólny zarys, a każdy przypadek jest indywidualny. Wybrane specjalnie dla Ciebie: Jak odzyskać pieniądze pożyczone znajomemu? [PORADNIK] Jak odzyskać/wyegzekwować pieniądze od dłużnika? [5 sposobów] Poszukiwanie majątku dłużnika – [OPŁATA] + WZÓR wniosku Co zrobić gdy nie znasz ADRESU dłużnika? Wezwanie do zapłaty e-mailem ?! [POBIERZ WZÓR] Oceń mój artykuł: (1 votes, average: 5,00 out of 5)Loading... Kiedy możesz wnieść pozew o sprostowanie świadectwa pracy? Świadectwo pracy jest dokumentem, jaki pracodawca wystawia pracownikowi z którym, mówiąc w dużym skrócie, kończy współpracę. Ściślej rzecz ujmując obowiązek wystawienia świadectwa pracy powstaje, kiedy umowa łącząca strony zostaje rozwiązana, bez znaczenia czy za porozumieniem, czy też nie, bądź kiedy stosunek pracy po prostu wygasa. Kiedy kończymy współpracę z naszym pracodawcą, mamy prawo do otrzymania od niego świadectwa pracy. Jest to o tyle ważny dokument, że obrazuje chociażby okresy, w których byliśmy zatrudnieni oraz wskazuje jakie dokładnie stanowiska zajmowaliśmy – tym samym jakie doświadczenie posiadamy w wykonywaniu pracy danego rodzaju. Prawidłowość wystawienia świadectwa pracy jest szczególnie ważna, gdy chcemy podjąć nową pracę. Wtedy by wykazać swoje umiejętności, doświadczenie i staż pracy przedkładamy je nowemu pracodawcy. Jednak co jeśli w świadectwie pojawiają się błędy, bądź braki? Zamiast pięcioletniego stażu pracy, Twój pracodawca określił go na trzyletni, bądź nie uwzględnił stanowiska jakie zajmowałeś i mimo Twoich próśb nie chce zmienić błędnych danych? Nic straconego – możesz złożyć do sądu pozew o sprostowanie świadectwa pracy! Obowiązek wystawienia świadectwa pracy przez pracodawcę Pracodawca, jeśli w ciągu kolejnych 7 dni po ustaniu stosunku pracy nie nawiąże z pracownikiem kolejnego stosunku pracy, jest obowiązany do wydania pracownikowi świadectwa pracy. Ma to miejsce na przykład wtedy, gdy umowa na okres próbny dobiegła końca i pracodawca zawiera z pracownikiem kolejną umowę. W przypadku takiej kontynuacji zatrudnienia pracodawca nie ma obowiązku wystawienia świadectwa pracy – chyba, że pracownik o to wnosi. Warto zaznaczyć także, że pracodawca nie może uzależniać wydania nam świadectwa pracy od określonego zdarzenia. Chodzi tu na przykład o uzależnianie wydania świadectwa od zachowania pracownika, jak wymogu dokonania określonych rozliczeń. Obowiązek wystawienia świadectwa pracy, powstający po stronie pracodawcy, dotyczy tylko stosunku pracy. Tym samym, by uzyskać od pracodawcy świadectwa pracy musisz być przez niego zatrudniony na podstawie umowy o pracę. Jeśli wykonywana przez Ciebie praca opiera się na umowie zlecenia, nie masz prawa do uzyskania świadectwa pracy. Jednak możesz w takiej sytuacji zwrócić się do pracodawcy z prośbą, by wystawił Ci zaświadczenie, w którym zawrze informacje o długości zatrudnienia, wykonywanych obowiązkach, czy opłacanych składkach. Pracodawca wydaje świadectwo pracy bezpośrednio do rąk pracownika, bądź osoby upoważnionej przez niego upoważnionej. Upoważnienie może być dostarczone pracodawcy w postaci papierowej lub elektronicznej. Świadectwo pracy może być również wydane na wniosek małżonka lub innej osoby uprawnionej do ubiegania się o rentę rodzinną w myśl przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, a w razie braku takich osób – innej osoby będącej spadkobiercą tego pracownika, złożony pracodawcy zmarłego. W takiej sytuacji pracodawca także musi wydać świadectwo pracy w ciągu 7 dni od dnia złożenia wniosku. Chcesz wiedzieć więcej o tym, czym jest świadectwo pracy i co powinno zawierać? Czytaj tutaj! Kiedy możesz wnieść pozew o sprostowanie świadectwa pracy? Jeśli otrzymałeś już świadectwo pracy, ważne żebyś niezwłocznie zweryfikował poprawność danych w nim zawartych. Jest to bardzo istotne. Nawet jeśli na dzień otrzymania świadectwa pracy nie jest Ci ono niezbędne, ważne by nie odkładać go do szuflady „na potem”, gdyż ustawa wskazuje sztywne ramy czasowe dla możliwości wnoszenia o jego sprostowanie. Pracownik może w ciągu 7 dni od otrzymania świadectwa pracy wystąpić do pracodawcy z wnioskiem o jego sprostowanie. Jeśli pracodawca uwzględni nasz wniosek – w ciągu 7 dni od daty jego otrzymania wyda nam nowe świadectwo pracy, uwzględniające wskazywane przez nas poprawki. Dopiero, jeśli pracodawca nie uwzględni wniosku, po upływie kolejnych 7 dni licząc od dnia kiedy dowiedzieliśmy się o odmowie sprostowania naszego świadectwa pracy, możemy wytoczyć w tej sprawie powództwo do sądu. Przykładowo: Jan Kowalski z dniem 10 maja 2018 r. otrzymał wypowiedzenie umowy o pracę w firmie XYZ sp. z o. o. Wobec miesięcznego okresu wypowiedzenia jaki mu przysługuje, dnia 10 czerwca kończy on pracę u swojego pracodawcy. Tego samego dnia otrzymuje świadectwo pracy. Następnego dnia, 11 czerwca 2018 r., w domu orientuje się, że w świadectwie jest błąd. Zamiast stanowiska kontrolera jakości produkcji, pracodawca w świadectwie pracy umieścił stanowisko młodszego konsultanta sprzedaży. Jan Kowalski 12 czerwca 2018 r. wysyła do pracodawcy wniosek o sprostowanie omyłki. Dnia 20 czerwca otrzymuje korespondencję z negatywnym rozpatrzeniem jego wniosku i odmową dokonania sprostowania. Od dnia 20 czerwca Jan Kowalski ma 7 dni by wnieść do sądu pozew o sprostowanie świadectwa pracy. Oznacza to, że dzień 27 czerwca będzie ostatnim dniem na wytoczenie powództwa w tej sprawie. Co powinien zawierać pozew o sprostowanie świadectwa pracy? W pozwie o sprostowanie świadectwa pracy musimy wskazać: oznaczenie sądu, do którego jest skierowany oraz jego adres; oznaczenie stron i ich adresów (także numer PESEL w przypadku osób fizycznych); oznaczenie rodzaju pisma – tj. nagłówek „pozew o sprostowanie świadectwa pracy”; osnowę wniosku oraz dowody na poparcie przytoczonych okoliczności ; podpis – własnoręczny; wymienienie załączników – czyli dowodów jakie wymieniamy w pozwie oraz koniecznie odpis pozwu wraz pozostałymi załącznikami dla strony pozwanej; nasze żądanie – tj. dokonanie sprostowania błędnych danych zawartych w naszym świadectwie pracy, np. „w punkcie pierwszym mojego świadectwa pracy wydanego dnia r. zmienić zakres wykonywanych obowiązków w taki sposób, że zamiast konserwatora budynków wpisać stanowisko konsultanta do spraw klientów”. W powództwie o sprostowanie świadectwa pracy nie musimy oznaczać wartości przedmiotu sporu. przytoczenie okoliczności faktycznych uzasadniających żądanie (oraz jeśli zajdzie taka potrzeba, także tych uzasadniających właściwość sądu – czyli opisanie naszej sytuacji, wyjaśnienie na czym polega omyłka wraz z uzasadnieniem dlaczego dane powinny zostać ujęte w odmienny sposób, np. „nieprawdą jest, że wykonywałem obowiązku konserwatora budynków, jak to wskazuje pozwany w wydanym świadectwie pracy, gdyż we wskazanym okresie sprawowałem funkcję konsultanta do spraw klientów”; informację, czy strony podjęły próbę mediacji lub innego pozasądowego sposobu rozwiązania sporu, a w przypadku gdy takich prób nie podjęto, wyjaśnienie przyczyn ich niepodjęcia – w wypadku powództwa o sprostowanie świadectwa pracy wydaje się, że obowiązek ten zostanie wypełniony w zasadzie poprzez zachowanie pracownika polegające na złożeniu wniosku bezpośrednio do pracodawcy, przed wystąpieniem na drodze sądową, który to obowiązek i tak powód musi wypełnić, by pozew był dopuszczalny. Mimo to w pozwie warto zamieścić informację, że pozwany nie był zainteresowany podjęcie próby ugodowego rozwiązania sporu, wobec czego wniesienie pozwu stało się konieczne. Gdzie wnieść pozew o sprostowanie świadectwa pracy? Pozew o sprostowanie świadectwa pracy należy wnieść do sądu rejonowego. Powód ma do wyboru sąd w miejscowości, w której: sąd właściwy dla miejsca zamieszkania pozwanego, dla okręgu gdzie praca jest, była lub miała być wykonywana, bądź też przed sąd, w którego okręgu znajduje się zakład pracy. Jaka jest opłata za wniesienie pozwu o sprostowanie świadectwa pracy? W sprawach pracowniczych nie wnosi się opłaty od pozwu – pracownik jest zwolniony z tego obowiązku. Oznacza to, że nie poniesiesz kosztów wytoczenia powództwa. Jednak jeśli Twoje żądania okażą się niezasadne, pamiętaj, że możesz zostać obciążony kosztami procesu. Pobierz wzór – Pozew o sprostowanie świadectwa pracy Źródła: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy Gersdorf Małgorzata, Rączka Krzysztof, Skoczyński Jacek, Kodeks pracy. Komentarz, III ROZPORZĄDZENIE MINISTRA RODZINY, PRACY I POLITYKI SPOŁECZNEJ z dnia 30 grudnia 2016 r. w sprawie świadectwa pracy Pozew zbiorowy jest instytucją prawa cywilnego, funkcjonującą w Polsce od 2010 roku – został wprowadzony ustawą z dnia 17 grudnia 2009 r. o dochodzeniu roszczeń poprzez pozwy grupowe ( z 2018 r. poz. 573). Pozew ten, dotyczy roszczeń jednego rodzaju, kierowanego przez co najmniej 10 osób, przy czym muszą być one oparte na tej samej lub takiej samej podstawie faktycznej. Kto i w jakiej sytuacji może złożyć pozew zbiorowy? Początkowo ustawa, dawała poszkodowanym szeroki wachlarz możliwości odnośnie grupowej ochrony swoich praw, ze względu na brak szczegółowego określenia spraw, w jakich można było składać pozew. Oznaczało to między innymi, że pracownicy w końcu mogliby bronić się przed nieuczciwymi pracodawcami, w sposób umożliwiający im równe szanse. Jednakże przepisy o pozwie zbiorowym w krótkim czasie od ich uchwalenia, zostały znowelizowane. W obecnym brzmieniu, jedynie określona grupa pracowników w przewidzianych ustawą przypadkach, ma prawo złożyć taki pozew. Pozew zbiorowy do sądu, ma prawo zgłosić grupa co najmniej 10 osób, przy czym roszczenia strony powodowej muszą zostać oparte na tej samej podstawie faktycznej. Pozew zbiorowy mogą składać: konsumenci w sprawach dotyczących ochrony ich praw; przedsiębiorcy w sytuacji, gdy chcą zaskarżyć działanie nieuczciwej konkurencji; podmioty w sprawach związanych z odpowiedzialnością za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny. Zgodnie z ustawą o dochodzeniu roszczeń w postępowaniu grupowym, grupą jest grono 10 osób, które zostały uznane przez sąd. Oznacza to, że w sytuacji kiedy pozwany zakwestionuje prawo niektórych z członków grupy, tym samym uszczuplając jej wielkość, pozew może zostać odrzucony z powodów formalnych. Warunkiem koniecznym przy składaniu pozwu zbiorowego, jest ujednolicenie wysokości roszczeń finansowych. Powodowie muszą więc wspólnie ustalić, jakiej domagają się wysokości odszkodowania. Nie oznacza to jednak, że wszyscy uczestnicy muszą domagać się identycznych, jednostkowych kwot odszkodowania. Można także podzielić stronę powodową na podgrupy, przy czym w każdej grupie musi znajdować się co najmniej dwie osoby. W zależności od stopnia poszkodowania, członkowie poszczególnych podgrup mogą domagać się zaspokojenia roszczeń o tej samej wysokości. Zgodnie z ustawą o dochodzeniu roszczeń poprzez pozwy grupowe, strona powodowa ma obowiązek ustanowienia reprezentanta. Co więcej w sprawach o pozew zbiorowy, obowiązuje tzw. przymus adwokacki, tj. grupę może reprezentować jedynie adwokat, bądź radca prawny. Reprezentantem może być także jeden z powodów, o ile posiada potrzebne kwalifikacje. Dodatkowo ustawa wprowadza mechanizm, który pozwala uzależnić wynagrodzenie pełnomocnika grupy, od wysokości wywalczonego odszkodowania. Przy czym wynagrodzenie to nie może być wyższe niż 20% orzeczonej w postępowaniu kwoty. Pozew zbiorowy a sprawy pracownicze Zgodnie z powyższym, pozew zbiorowy może zostać złożony w sprawie, która obejmuje roszczenie związane z naruszeniem praw konsumentów, szkodą wyrządzoną przez produkt niebezpieczny oraz czynami niedozwolonymi. Ostatnia ze wspomnianych okoliczności, jest furtką dla spraw pracowniczych. Nieuczciwy pracodawca, może bowiem odpowiadać przed sądem z tytułu czynów niedozwolonych. Niestety ustawa wyłączyła spod roszczeń związanych z czynami niedozwolonymi, żądanie dotyczę naruszenie dóbr osobistych, tj. pracownicy nie mogą pozywać zbiorowo pracodawcy o mobbing, naruszenie dobrego imienia czy molestowanie seksualne. W każdej sytuacji, niezależnie czy czyn pracodawcy jest zawiniony, czy też niezawiniony, pracownicy mają prawo domagać się naprawienia wyrządzonej szkody. Głównymi powodami wszczynania postępowań zbiorowych na linii pracownicy – pracodawca, będą więc głównie sprawy dotyczące wynagrodzenia, dotyczące nieregularnego wypłacania wynagrodzeń, bezpodstawnego ich obniżania, bądź braku opłacania lub opłacania w niepełnym wymiarze składek ZUS za pracowników. Mimo braku możliwości pociągnięcia do odpowiedzialności pracodawcy, w sprawach o ochronę dóbr osobistych, pracownicy wciąż mają szanse na ochronę swojego interesu finansowego. Pozew zbiorowy a pracownicy budżetówki Inaczej natomiast wygląda sytuacja w przypadku pracowników sektora publicznego, czyli tzw. budżetówki. Z racji faktu, że w większości wypadków wynagrodzenie pracowników budżetowych ustalane jest odgórnie – zgodnie z aktami prawnymi, pracownicy ci, w przeciwieństwie do osób zatrudnionych w sektorze prywatnym, mają problem z wywalczeniem, a następnie wyegzekwowaniem podwyżek płac. Problematyczny jest również temat corocznej waloryzacji pensji. Pomimo, iż jest to obowiązkiem pracodawcy publicznego, nie zawsze jest on skory do jego przestrzegania. Powyżej opisana sytuacja pracowników sektora publicznego, w najbliższych latach może się jednak zmienić. W wyroku z dnia 17 kwietnia 2018 roku (sygn. II PK 44/17) Sąd Najwyższy uznał, że pracownicy budżetówki mogą w takich sytuacjach występować z pozwami zbiorowymi przeciwko Skarbowi Państwa. Sąd Najwyższy w cytowanym wyroku wskazał również, iż pracownicy w pozwach zbiorowych, mogą domagać się również nie zwaloryzowanych pensji z ostatnich lat. Wynagrodzenia pracowników budżetówki, powinny być rokrocznie kontrolowane i podnoszone, zgodnie ze wskaźnikiem inflacji (waloryzowane). Jednakże w praktyce wygląda to w ten sposób, że płace te są zamrażane i utrzymują się na stałym poziomie, nawet przez kilka następnych lat. Z wyroku SN wynika jednak, że takie działanie jest sprzeczne z prawem, co oznacza, że pracownicy sektora publicznego otrzymali zielone światło do wszczynania procesów zbiorowych z roszczeniem o wyrównanie zamrożonej pensji – nawet tych sprzed wielu lat. Pracownicy budżetowi mogą składać pozwy zbiorowe w sprawach, które obejmują żądanie wypłaty zaległych podwyżek i to wraz z odsetkami. Obowiązek publikacji informacji o pozwie zbiorowym Oprócz złożenia pozwu, strona powodowa zobligowana jest również do opublikowania informacji o wszczętym postępowaniu w ogólnopolskiej gazecie. Niestety koszt publikacji, musi zostać pokryty z kieszeni podmiotów wszczynających proces. Ogłoszenie powinno zawierać następujące elementy: wskazanie nazwy sądu, przed którym wszczęto postępowanie z pozwu zbiorowego; określenie stron postępowania; opis przedmiotu sporu; wskazanie możliwości przystąpienia do strony powodowej w wyznaczonym na to terminie, nie dłuższym jednak niż trzy miesiące od daty ukazania się ogłoszenia. Jakie są koszty postępowania? Koszt złożenia pozwu, wynosi 2% od wartości przedmiotu sporu. Jednocześnie wysokość wpisu nie może być niższa niż 30 zł i wyższa niż 100 tys. zł. Sąd na wniosek pozwanego, może również orzec kaucję na poczet kosztów postępowania sądowego. Jej wysokość nie może wynosić więcej niż 20% wartości przedmiotu sporu. Jeżeli sąd ustanowi kaucję, strona powodowa zostaje zobowiązana do zdeponowania orzeczonej kwoty w gotówce, np. w depozycie sądowym. Pozew zbiorowy odróżnia od postępowania zwykłego również fakt, iż w procesie zbiorowym nie ma możliwości złożenia wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Oznacza to, że osoby najuboższe, które w indywidualnym procesie mogą zostać zwolnione przez sąd od ponoszenia kosztów sądowych, nie mają takiej możliwości w procesie zbiorowym. Pozew zbiorowy a polubowne rozwiązanie sporu Ustawa o dochodzeniu roszczeń w postępowaniu grupowym, daje sądowi możliwość skierowania stron procesu na postępowanie mediacyjne (polubowne). Co ważne, sąd może tego dokonać na każdym etapie postępowania. Za zgodą co najmniej połowy uczestników, strona powodowa może wycofać pozew, zrzec się lub ograniczyć roszczenia, jak również zawrzeć ugodę z pozwanym. Jednocześnie sąd uprawniony jest do złożenia sprzeciwu wobec powyżej wskazanym rozwiązaniom sporu, jeżeli uzna takie działanie za sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego. Pozew zbiorowy w sprawach pracowniczych – podsumowanie Pozew zbiorowy wydaje się bardzo dobrym narzędziem w walce z nieuczciwymi pracodawcami, gdyż umacnia wiarygodność poszkodowanych, zwiększa ich szanse na uzyskanie odszkodowania, jak również zmniejsza koszty samego postępowania sądowego. Mimo to, z powodu znacznego uszczuplenia kręgu podmiotów mogących występować z pozwem zbiorowym do sądu, instytucja ta wciąż cieszy się mała popularnością w Polsce. Należy wskazać, że zaletą grupowych postępowań pracowniczych jest likwidacja bariery ekonomicznej, która obecnie utrudnia zatrudnionym samodzielne dochodzenie swoich żądań. Działając w grupie, pracownicy mogą znacznie ograniczyć jednostkowe koszty, np. dzieląc kwotę wpisu sądowego. Jednakże trzeba mieć na uwadze również fakt, że postępowanie grupowe jest trybem dość skomplikowanym, związanym z przymusem adwokackim, co wiąże się z obowiązkiem poniesienia kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika. Odstraszającym dla pewnej grupy poszkodowanych jest również fakt, iż postępowanie zbiorowe nie przewiduje możliwości zwolnienia z kosztów procesowych. Jak widać instytucja pozwu zbiorowego, została stworzona w celu ochrony interesów podmiotów, które samodzielnie nie są w stanie się bronić, jednakże jej dostosowanie do aktualnych realiów, okazało się dla prawodawcy już zbyt trudne. Ustawa jest zawiła i tworzy zbyt dużo ograniczeń, które w chwili obecnej, działają wyłącznie na korzyść podmiotu silniejszego tj. pracodawców.

pozew do sądu pracy wzór